زمینه و هدف: آموزش نظامی و به‌ویژه دوره‌های اردوگاهی نقش مهمی در ارتقای توان عملیاتی و انضباط نیروهای مسلح دارد. دانشگاه‌های نیروی هوایی کشورهای مختلف با توجه به دکترین و شرایط خود، الگوهای متفاوتی برای این دوره‌ها دارند. هدف این پژوهش، بررسی تطبیقی اجرای دوره اردوگاه در دانشگاه نیروی هوایی ایران با کشورهای منتخب شامل ترکیه، پاکستان، عربستان سعودی، روسیه و اعضای ناتو است.

روش‌شناسی: پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و روش تطبیقی انجام شد. داده‌ها از اسناد رسمی، منابع علمی و گزارش‌های دانشگاهی گردآوری و در حوزه‌هایی چون محتوای آموزشی، برنامه‌ریزی، زیرساخت‌ها و نتایج مورد مقایسه قرار گرفتند.

یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد دانشگاه نیروی هوایی ایران در زمینه انضباط، آمادگی جسمانی و تاب‌آوری روانی عملکرد مطلوبی دارد اما در حوزه‌های نوین مانند آموزش فناورانه و عملیات مشترک نسبت به ترکیه و ناتو عقب‌تر است. ترکیه و ناتو بر آموزش چندبعدی و بین‌المللی تمرکز دارند، پاکستان و عربستان بر ارزش‌های سنتی و انسجام سازمانی، و روسیه بر بقا در شرایط سخت و تمرینات راهبردی تأکید می‌کنند.

نتیجه‌گیری: هر مدل دارای نقاط قوت و ضعف خاص است. ایران می‌تواند با بهره‌گیری از تجربه ناتو و ترکیه در آموزش فناورانه و روسیه در تمرینات بقا، الگویی جامع‌تر طراحی کند. در عین حال، حفظ ویژگی‌های بومی چون روحیه معنوی و انسجام ملی باید در مرکز توجه قرار گیرد. نتایج حاکی از آن است که بازنگری در محتوای اردوگاه‌ها و ایجاد توازن میان نیازهای داخلی و الزامات جهانی می‌تواند به ارتقای کارآمدی دانشگاه نیروی هوایی ایران بینجامد.