هدف: تحقیق و توسعه در مورد محصولات با فناوری بالا به منابعی فراتر از توانایی یک سازمان نیاز دارد. هدف از این مطالعه پیشنهاد یک مدل تصمیم‌گیری برای همکاری در  پروژه‌های تحقیق و توسعه محصولات با فناوری بالا است.
روش تحقیق: در این مقاله معیارهای تصمیم‌گیری با استفاده از مرور ادبیات و روش دلفی فازی شناسایی شدند. دو مدل مفهومی با تعیین مؤلفه‌ها و ابعاد حاصل از معیارهای تایید شده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری ایجاد شد. الگوی روابط بین معیارها با استفاده از تکنیک DEMATEL تعیین شد. سپس برای اولویت‌بندی معیارها و انتخاب بین گزینه‌ها، برون سپاری/ توسعه داخلی، از فرآیند شبکه تحلیلی استفاده شد.
یافته‌ها: در مدل درون سازمانی «ویژگی‌های پروژه» تأثیر مثبتی بر «نیازها» و نیازها تأثیر مشابهی بر «شایستگی» دارد. در مدل برون سازمانی، «شایستگی» تأثیر مثبتی بر «قابلیت انجام وظیفه» و دومی تأثیر مشابهی بر «انطباق پذیری» دارد. با استفاده از DEMATEL، یک مدل تصمیم‌گیری دو مرحله‌ای توسعه داده شد. در مرحله اول، با استفاده از ANP، تصمیم به درون/برون سپاری پروژه گرفته می‌شود. در مورد دوم، مکانیسم برون سپاری مشخص می‌شود.
نتیجه‌گیری: یک سازمان نمی‌تواند توسعه محصولات با فناوری بالا را برون سپاری کند مگر اینکه از شایستگی‌های فناورانه، انعقاد قرارداد، کنترل پروژه، یکپارچه‌سازی و فناوری‌های نرم برخوردار باشد. علاوه بر این، استراتژی‌های ارتباطی مناسب و منابع مالی کافی مورد نیاز است. مدیران سازمآن‌ها و شرکت‌های توسعه‌دهنده محصولات با فناوری بالا مانند هواپیماها، موشک‌ها، نیروگاه‌ها، قطارهای سریع‌السیر و کشتی‌ها می‌توانند از مفاهیم این مدل و یافته‌های مدیریتی آن استفاده کنند.