زمینه و هدف: امروزه یکی از دغدغه‌های مدیران، ایجاد یکپارچگی و هماهنگی بین فعالیت‌ها و عملیات انبوهی است که به اشکال گوناگون و در گستره وسیعی از واحدهای سازمانی توزیع شده‌اند و بعضاً به لحاظ جغرافیایی نیز پراکنده می‌باشند؛ چرا که بدون یکپارچه‌سازی سازمان و سیستم، امکان دستیابی به اثربخشی و کارائی مطلوب وجود نداشته و مأموریت‌های اصلی سازمان بهره‌وری مناسب را نخواهد داشت. در این مقاله ضمن بررسی ویژگی‌های سیستم‌ها و سازمان‌های یکپارچه به ویژه زنجیره‌های تامین، سطوح و الزامات ایجاد یکپارچگی و چارچوب مربوطه مورد توجه قرار خواهد گرفت.
روش تحقیق: در این مقاله، معیارها و شاخص‌های یکپارچه‌سازی با مطالعه گسترده ادبیات موضوع احصاء و اعتبارسنجی در آن با روش تحلیل عاملی و بر اساس نظرات 38 نفر از خبرگان آمادوپشتیبانی یک سازمان دفاعی صورت گرفته است.
یافته­ها: در انتهای این مقاله، معیارهای یکپارچگی شامل هشت حوزه و تحت عناوین کلی اصول مشترک؛ وجود تعامل؛ تسهیم یا اشتراک اطلاعات؛ روحیه همکاری؛ نیروی کار مناسب؛ وجود هماهنگی؛ فرآیندهای یکپارچه؛ و ملاک‌های عملکردی بوده است.
نتیجه­گیری: در نهایت پیشنهاد شده که یکپارچگی را باید به‌عنوان تلفیقی از تعامل، همکاری و هماهنگی در نظر گرفت که در این صورت دربرگیرندة مجموعة تقریباً کاملی از مفاهیم و مضامینی است که تضمین‌کننده حرکت صحیح سازمان در دستیابی به سود پایدار، افزایش کارایی و اثربخشی و بهبود مداوم در مسیر رشد و تعالی است.