زمینه و هدف: هدف این مقاله اینست تا عوامل اثرگذار بر کارایی ایمنی شرکت­های هواپیمایی بررسی و کارایی ایمنی شرکت­های هواپیمایی ایران با به‌کارگیری روش تحلیل پوششی داده­ها اندازه­گیری شود.
روش‌شناسی: ابتدا با به‌کارگیری مرور ادبیات، مجموعه­ای از معیارهای ارزیابی ورودی و خروجی متناسب با موضوع پژوهش استخراج گردد. در ادامه با به‌کارگیری روش دلفی فازی و با بهره­گیری از نظرات متخصصان حوزه­ی هوانوردی شامل خلبانان، مهندسین و به­خصوص متخصصین ایمنی هوانوردی، شاخص­های ورودی و خروجی شناسایی‌شده به­صورت مناسب بازتعریف شوند. جهت وزن­دهی شاخص­های به‌دست‌آمده از روش مقایسات زوجی استفاده گردیده است. درنهایت کارایی ایمنی هفت خط هوایی با کمک روش تحلیل پوششی داده­ها در چارچوب تکنیک تحلیل پنجره‌ای در وضعیت­های بازدهی ثابت به مقیاس،  بازدهی متغیر به مقیاس و بازدهی غیر افزایشی به مقیاس و مدل خروجی محور در یک دوره 5 ساله محاسبه و تحلیل می­گردند.
یافته‌ها: نتایج نشان می­دهند که نیروی انسانی، سرمایه ثابت و هزینه های جاری، شاخص­های ورودی اثرگذار و بازده مالی و خدماتی خروجی های مورد نظر می­باشند. ضمن اینکه بیشترین نقش در ورودی های به خلبان و در خروجی ها درامد و نسبت تعداد پرواز بدون سانحه یا رویداد به کل تعداد پروازهای شرکت می­باشد. از طرفی بیشترین ثبات در کارایی ایمنی مربوط به خط هوایی شماره 3 با مقدار 1 و کمترین میزان به خطوط هوایی شماره 5 و 7 با مقدار حدود 50 درصد اختصاص دارد.
نتیجه‌گیری: کاهش نیروی انسانی مازاد، درامدزا کردن پروازهای داخلی، واگذاری مالکیت و استفاده از هواپیماهای اجاره­ای با میانگین عمر کمتر و تجمیع شرکت­های هواپیمایی به عنوان راه­کار می­تواند مدنظر قرار گیرد.