تحولات علمی و فناورانه در قرن بیستم و بیست‌ویکم، ساختار قدرت هوایی کشورها را به‌طور چشمگیری تغییر داده‌اند. فناوری‌های نوین شامل پهپادها، هوش مصنوعی، عملیات شبکه‌محور، سامانه‌های کوانتومی و جنگ سایبری، محور اصلی این دگرگونی‌ها هستند که نقش مهمی در افزایش بازدارندگی و توان عملیاتی نیروی هوایی ایفا می‌کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل روندهای فناورانه مؤثر بر آینده قدرت هوایی و ارائه راهبردهای توسعه‌ای برای نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. این مطالعه کاربردی و تلفیقی، با بهره‌گیری از روش‌های تحلیل کیفی، آینده‌پژوهی، تحلیل SWOT و سناریونویسی، داده‌های کتابخانه‌ای و مصاحبه‌های نیمه‌ساخت‌یافته با خبرگان را مورد بررسی قرار داده است. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که نهاجا ظرفیت‌های بالقوه‌ای در زمینه توسعه زیرساخت‌های بومی پهپادی، هوش مصنوعی، و همکاری‌های فناورانه با کشورهای همسو دارد؛ اما با چالش‌هایی از جمله کمبود نیروی انسانی متخصص، محدودیت‌های مالی و نبود ساختارهای سازمانی هماهنگ روبه‌رو است. این پژوهش بر ضرورت سرمایه‌گذاری هدفمند در فناوری‌های نوظهور، تقویت آموزش نیروی انسانی فناورمحور، توسعه همکاری‌های بین‌المللی و بهره‌گیری از شبیه‌سازی‌های دیجیتال برای پیش‌بینی تهدیدات آینده تأکید دارد. چارچوب ارائه شده می‌تواند راهنمایی ارزشمند برای تصمیم‌گیران دفاعی باشد تا با اتخاذ سیاست‌های هوشمند و مبتنی بر داده، قدرت هوایی نهاجا را در مسیر تحول فناورانه و تقویت امنیت ملی به سوی آینده‌ای پایدار هدایت کنند.